RO-ambtenaar als kop van jut
Je hebt net je koffie gehaald en begint je mails te lezen. Het is meteen raak. Je denkt: ‘Oh nee, begint het gezeur weer!’ De adviseur van de heer Jansen is naar de wethouder RO gestapt via het bestuurssecretariaat. Hij is het niet eens met de weigeringsbrief die hij heeft ontvangen en voelt zich zwaar benadeeld. ‘Hoe kan dat nou, denk je‘. Je hebt hem vorige week nog gesproken en hij leek het te begrijpen.
Jij als RO-ambtenaar moet weer eens op het matje komen. Hoewel je weet dat het niet persoonlijk is bedoeld, kan het soms zwaar aanvoelen. Ook heel onredelijk. Vooral als je overloopt met werk en je stinkende best doet. Je zou ze toch…
Helaas is dat harde werken van je niet het beeld dat buitenstaanders van jou als ambtenaar hebben. Sterker nog, jij houdt al hun plannen tegen! Vooral bij ondernemers staan ambtenaren er slecht op. Een kleine overheid als ideaal. Je kent deze verhalen wel. Of een gemeente dat als een bedrijf geleid zou moeten worden. Het stuit me altijd tegen de borst.
Hoewel ik ook een hekel heb aan bureaucratie, heb ik ook de kant van de gemeente leren kennen. Ondernemers die altijd hun zin willen hebben en maar naar één ding kijken: hun eigen belang. Krijgen ze hun zin niet, dan stappen ze direct naar de wethouder. De praktijk van besluitvorming in de ruimtelijke ordening is geen rechte lijn van A naar B. Het is ingewikkeld. De gemeente moet meerdere belangen afwegen én rekening houden met wet- en regelgeving. Een oproep aan alle initiatiefnemers van plannen: tel voortaan eerst even tot 10 voordat je boos naar de gemeente belt. Je kunt niet altijd je zin krijgen: You win some, you lose some. Enne, tot slot: enige zelfreflectie kan ook geen kwaad. Wat is je eigen aandeel waarom je geen vergunning kreeg?
